Dé website voor vrouwen in (vroeg) herstel van een verslaving.

Stick with the Winners

Taboeloze blogartikelen

Een taboe is iets dat wordt beschouwd als ongepast om te gebruiken, te doen of over te spreken. Zélfs in 2020 heersen er in Nederland taboes over uiteenlopende onderwerpen zoals; psychische problemen, prostitutie, armoede, verslavingen en seksueel misbruik.

In herstel word gestreefd naar eerlijkheid, bereidwilligheid en openheid van geest. Er is dus geen ruimte meer voor geheimen die je van binnen opvreten! In het blog komen echte verhalen met hun donkere kant naar voren, waar nu het licht op mag gaan schijnen.

Ook zal je artikelen tegenkomen met veel handige tips en trucs om je cleantijd te kunnen verlengen. Hierbij zullen herkenbare situaties geschetst worden met praktisch inzetbare handelingen. Kortom, aan de slag!

Artikelen:

16.02.2020

De overprikkelde, eenzame ratrace

Toen ik gestopt was mezelf met alcohol te verdoven, werd ik overweldigd door prikkels. Het voelde alsof ik bij elk geluid een rechtse hoek kreeg. Altijd, de hele tijd! Mijn zenuwstelsel was net een defect, elektronisch bedieningspaneel dat honderd kleuren flikkerde. Kortsluiting!

Alle geluiden, geuren, tonen, temperaturen, mensen, indrukken, gevoelens, emoties, gedachten; ze vlogen me naar de keel! Elke avond had ik een hysterische huilbui. Ik wil zo graag veranderen. Ik wil mijn leven omgooien. MAAR HOE?? Ik ben clean and sober maar ik ben ongelukkiger dan voorheen. Iedereen om me heen vertelt mij dat dit erbij hoort. “Het komt goed.”
Ze hebben gelijk. Ik begin te wennen aan het nuchtere leven. Ondanks dat ben ik in de omgang met mensen erg terughoudend. Ik blijf steeds weer de kat uit de boom kijken. Ik houd me op de achtergrond. Ik ben een ‘nuchter muurbloempje’. Ik wil me gelukkig voelen. Ik kan geen vriendschappen onderhouden. Ik heb geen behoefte aan theeclubjes. Laat staan een grote groep mensen op een bijeenkomst! Met als gevolg dat ik hoog scoor op de ladder van eenzaamheid. Ik ben een kei in het mezelf vermaken. Veilig thuis in mijn cocon. Zonder prikkels van buitenaf. Ik heb een keuze. Ik heb controle. Ondertussen probeer ik, zo goed en zo kwaad als het gaat, me te verbinden met mensen. Elke keer als ik merk dat we de oppervlakkigheid voorbij gaan, en dus de diepte ingaan, gooi ik de handdoek in de ring. Ik ben als de dood om veroordeeld en gekwetst te worden.

Ik heb een artikel gelezen wat ik kort heb samengevat:
Het brein van een hooggevoelig persoon (HSP) is anders geprogrammeerd dan een niet-hooggevoelig brein. Mensen met deze sensitiviteit zijn gefocust op sociale interactie. Het gevolg hiervan is dat een HSP extreem gevoelig is voor publieke en persoonlijke afwijzing. Ook is zij angstig voor kritiek van andere mensen. Tevens komt er schaamte om de hoek, dat leidt tot een negatief zelfbeeld.” *

Dit is een openbaring voor mij! Dit heeft mijn kijk op het leven veranderd. Nu snap ik dat mijn brein anders werkt. Eindelijk kan ik accepteren dat dit geen karakterfout is. Ik ben gewoon zo geboren. Het enige wat ik kan doen, is te leren om hiermee om te gaan.

Dit is mijn nieuwe uitdaging in herstel! Ik ga de weerstand aan.

Plan van aanpak:
1: Ik ga in elke meeting delen over mijn onzekerheid om gekwetst te worden. Herkennen, benoemen en uitspreken van issues helpt mij enorm om oude stukken te helen.
2: Ik neem de tijd om mijn oude overtuigingen rondom relaties op te schrijven. Dit biedt nieuwe perspectieven. Het verleden kan ik niet veranderen. Het heden is nu. De toekomst ligt open.

We zijn allemaal onderdeel van groepen. Sterker nog, we kunnen niet overleven zonder een roedel. In de overprikkelde, eenzame ratrace, ga ik me actief verbinden. Met kleine stapjes behaal ik kleine overwinningen die ontzettend krachtig aanvoelen!
In verbinding ligt de kracht, ook voor mij!

*Boek: Het hoogsensitieve brein van Esther Bergsma

MCD - 20:55:57 | Een opmerking toevoegen