Dé website voor vrouwen in (vroeg) herstel van een verslaving.

Stick with the Winners

Taboeloze blogartikelen

Een taboe is iets dat wordt beschouwd als ongepast om te gebruiken, te doen of over te spreken. Zélfs in 2019 heersen er in Nederland taboes over uiteenlopende onderwerpen zoals; psychische problemen, prostitutie, armoede, verslavingen en seksueel misbruik.

In herstel word gestreefd naar eerlijkheid, bereidwilligheid en openheid van geest. Er is dus geen ruimte meer voor geheimen die je van binnen opvreten! In het blog komen echte verhalen met hun donkere kant naar voren, waar nu het licht op mag gaan schijnen.

Ook zal je artikelen tegenkomen met veel handige tips en trucs om je cleantijd te kunnen verlengen. Hierbij zullen herkenbare situaties geschetst worden met praktisch inzetbare handelingen. Kortom, aan de slag!

Artikelen:

11.09.2019

Contact maken of isoleren

‘Door jezelf aan te raken op een plek waar je je onaangeraakt voelt, gebeurt er iets nieuws en krachtigs. Het is zo eenvoudig, maar zo drastisch: je begint intrek in jezelf te nemen. Je gaat je eenzame hart weer bewonen en brengt het weer tot leven.’

                           -John Welwood-klinisch psycholoog en psychotherapeut

In mijn leven heb ik te maken gehad met allerlei vormen van emotionele oorlog, net als iedereen. Door mijn hooggevoeligheid, in combinatie met emotionele tegenslagen, heb ik mezelf een overlevingsmechanisme aangeleerd.

Wanneer er zich moeilijk situaties in mijn leven voordoen, komen ze altijd samen met onaangename gevoelens. Gevoelens die ik ontken, verdring en wegstop. Voorbeelden daarvan zijn een strijdende, verbale ruzie, ongefundeerde kritiek, een brute afwijzing, grensoverschrijdende gebeurtenissen, manipulatie, dwang, onrecht en verlies. In plaats van te doorleven wat deze nare gevoelens bij mij losmaken zoek ik afleiding en verlies ik me in vluchtgedrag. Mijn nare gevoelens verdrinken in alcohol was mijn ‘way out’.

Ik maak elke avond een dagreflectie. Daardoor ben ik erachter gekomen dat ik nog steeds dit overlevingsmechanisme hanteer, ondanks dat ik niet meer drink. Isolatie is mijn primaire vlucht gebleven. Ik distantieer me van situaties die mij een verstikkend en beklemmend gevoel geven. Vervolgens neem ik gas terug in het contact en trek me terug. Ik vlucht in mijn innerlijke wereld met fantasie gedachten over een tropisch eiland. Ik leef als kluizenaar. Mijn huis, mijn heiligdom, waar niemand binnen komt. Als een irritante situatie in mijn gedachten verschijnt, overtuig ik mezelf van het feit dat ik tóch geen ‘mensen-mens’ ben. Ik blijf thuis. Alleen voor verplichtingen ga ik het huis uit. Ik ben content in mijn veilige bubbel, waar ik niet gekwetst kan worden.

Mijn veilige bubbel is een destructief patroon voor mij en onderdeel van mijn verslaving.
Ik wil geen contact met de grote boze buitenwereld. Ik wil geen mensen om me heen die mij storen met hun geluid. Ik wil alleen ‘me, myself and I’.

Helaas is menselijk contact een basisbehoefte van iedereen. Hoe ga ik dit oplossen?

Het herkennen, benoemen en uitspreken van dit mechanisme, die door de jaren heen mijn tweede natuur is geworden, is al een hele opluchting. Het ontrafelen van dit patroon is een bevrijding.
Heel voorzichtig laat ik dit zorgvuldig geglazuurde masker barsten. Ik ga de weerstand aan.

Als ik de behoefte bespeur om me te isoleren, laat ik de pijnlijke gevoelens binnen. Ik voel het volle leven! Ik voel de pijn. Ik stel mezelf de vraag: ‘welke oplossing voelt het meest oncomfortabel?’
Ik ben in herstel. Ik loop de weg van de meeste weerstand. Ik breek het masker in duizend stukjes.

Ik bevrijd mezelf van bindingsangst. Hierdoor wordt mijn hart opnieuw bedraad.

Wil je weten of jij bindingsangst of verlatingsangst hebt?

Wil jij je ontdoen van jouw destructieve patronen?

Lees dan heb boek ‘Liefdesbang’ van Hannah Cuppen.

Te vinden in de literatuurlijst op de website.

MCD - 06:58:38 | Een opmerking toevoegen

Opmerking toevoegen

Fill out the form below to add your own comments